GÖKYÜZÜNDE SON DANS


karanlık…
titreşti ışıklar
bir yaprak daha düştü
kimse bilmedi
derin bir boşluk…
saatler akıyor
günler geçiyor
ama duruyor içimdeki
kaskatı
gün geçtikçe yer ediyor
nefes almakta güçlük çekiyorum
zaman geldi diyor
ama gitme!
dokunamıyorum, konuşamıyorum
çınarlar cadde boyu,
görkemle hışırdıyorlar
sadece o gündeyim
onun gittiği gün.
soğuk
göz yaşım eriyor yanağımdan boynuma doğru
bir yol oluyor
bitmek tükenmek bilmeyen
çiçekler var,
yoksun artık
kalbimdeki kuş ölüyor ellerimde.
çıkamıyorum o günden.
bir kez daha öldürüyor beni sevdiğim bir ruh
acımadan, kendi kendinde oluşundan
rüzgar savuruyor saçlarımı
dünyadan başka bir yere gidiyorum
yıldızların ve derin sessizliklerin olduğu bir gezegen
kimse yok
silinip kayboluyor yanımdan geçen yüzler
alışıyorum o boşluğun içinde yüzerken karanlığa
dudaklarım kuruyor
rengim soluklaşıyor
bu halin ne diyor çok uzaklardan şevkatli bir el,
mis gibi bir koku
bakıyorum o güzel kadının gözlerine
çaresizlik.
artık beni göremez,
ben de tutamam ellerini
iyiliği öğrendiğim bedenden uzaktayım artık
burada iyilik, kötülük yok
burada boşluk var adam diyorum
kalbini hissediyorum her adımda
ufalanıp ellerinde kaybolan kalbini
yürüyorum ışık boyu
çınarlar bir kez daha esiyor kuvettlice
bir bisiklet görüyorum
bana doğru geliyor
bembeyaz…
bakıyorum gri gözlere
gülümsüyor bana, görme beni deyip süzülüyor
kırgın, biliyorum
arkasından bakıyorum
ısınıyor kalbim

Reklamlar

Bir Yanıt Bırakın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s