MEHMET ABİ


Loş, huzurlu, sarı bir ışık sızardı dışarıya pencereden.Evin sıcaklığı sokaktaki kaldırımlara değer onları ısıtırdı.Bilirdim yalnız olduğunu ama huzurlu…Bazen üzgün,aslında genelde üzgün… Onun içindeki melankoliyi hissederdim karşı pencereyi izlerken odamdan.Işıklar kararmazdı bir türlü saatler akıp giderken.Zaman geçti…Her şeyin değiştiği gibi o yuva da değişti, yerine beyaz ışık geldi, soğuk, ruhsuz…Hiç birşey hissedemez oldum penceremden bakarken. Perdelerimi kapadım, kendi ruhuma döndüm.Artık yalnızlığımı paylaştığım o insan yoktu penceremde…

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s